Autor: Justyna Kopińska
Tytuł: Polska odwraca oczy
Wydawnictwo: Świat Książki
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 240
Gatunek: literatura faktu
Dobrzy i źli. Podejmujący złe
decyzje i przegrywający z systemem. Kobiety i mężczyźni. Każdy z bohaterów
Kopińskiej się różni, ale wszyscy mają do opowiedzenia niezwykłe historie.
Justyna Kopińska sprawiła, że
odebrało mi mowę. Na chwilę. Bo zaraz potem miałam do powiedzenia tak dużo, że
refleksjami zaatakowałam siedzącego obok narzeczonego. Nie mogłam uwierzyć w
to, co przeczytałam. Wszystkie reportaże zrobiły na mnie piorunujące wrażenie,
ale niektóre wzbudziły tak wielkie emocje, że prawie wybuchłam. Dlaczego? Ze
względu na absurdalność ludzkiego zachowania, na ironię losu, na człowieczą
głupotę.
„Polska odwraca oczy” to
niezwykły zbiór tekstów ukazujących czarną stronę naszego państwa- problemy
związane z przepisami, wszelkie niedociągnięcia prawne, sytuacje budzące grozę,
przestępców na wolności i tych, którzy znajdują się w najwyższych strukturach
władzy, choć wcale nie powinni tam być. Wszystkie teksty zrobiły na mnie duże
wrażenie, ale nie wszystkie uderzyły we mnie tak mocno.
Jednym z najbardziej poruszających
tekstów okazał się dla mnie ten dotyczący żony Trynkiewicza. Nie jestem w
stanie zrozumieć, dlaczego mając tak olbrzymi wybór, kobieta zdecydowała się
poślubić wielokrotnego mordercę. No trudno, zdarza się. Ale każda jej wypowiedz
napawała mnie olbrzymią złością i żalem, których długo, a może już nigdy nie
zapomnę. Kobieta stwierdziła min., że kobiety poruszające się samotnie czy wyzywająco
ubrane same proszą się o napaść i gwałt, a chłopców zamordowanych przez jej
męża też w sumie nie jest jej szkoda, bo przecież nie wiadomo, na kogo by
wyrośli. I co najważniejsze, proszę państwa, morderstwo może przecież zdarzyć
się każdemu!
Szok, niedowierzanie i
frustracja- to jedynie część emocji, jakie pojawiły się podczas lektury. Z
jednej strony z wielu poruszanych w powieści kwestii nie zdawałam sobie sprawy,
z drugiej dotknęły mnie szczególnie mocno dlatego, że mają miejsce w naszym
kraju. Najgorsze, że to przecież prawda, życie, które uderza w człowieka
obuchem, niesprawiedliwość losu, przykre niespodzianki, a także dobre uczynki,
które zaprowadziły czyniących je ludzi prosto do piekła.
Kopińska włożyła w tę powieść
całe serce. Wykazała się nie tylko wyobraźnią i doświadczeniem, ale także
ogromem włożonej w przygotowanie tego zbioru pracy. Każda historia pokrótce
pokazuje, w jaki sposób bohaterzy znaleźli się na takiej słabej pozycji,
wskazuje na ich potknięcia, błędne decyzje oraz kłody rzucane im pod nogi przez
innych, przeszkody związane z niekonsekwencją wymiaru sprawiedliwości.
Wszystkie teksty wzbogacone zostały zeznaniami świadków, opiniami ekspertów,
wypowiedziami głównych zainteresowanych.
Książkę czyta się szybko i
naprawdę dobrze. Swoim realizmem powala, a tematyką przypomina dobre kino.
Kopińska porusza się wokół tematyki społecznej robiąc to z wielkim wyczuciem i
jeszcze większą odwagą. Dąży do znalezienia odpowiedzi na dręczące ją pytania,
próbuje rozwiać wszelkie wątpliwości, znaleźć winnych. Widać, że jest w
szczytowej formie, a żadne wyzwanie nie jest dla niej zbyt wymagające.
Cieszę się, że miałam okazję
przeczytać każdy z tych reportaży. To literatura wysokich lotów. I samo życie.
A także powód do dumy dla autorki i do zazdrości dla innych twórców.
